Twee mannen en een bolletje wol zonder eind...

 

Net als alle hippe bakvissen of overjaarse oma's slaat ook Plankton aan het breien. Geen saaie trui of sjaal, maar een spannende kettingdialoog!

 

In het eerste nummer van Plankgaz kon je het bloedstollende begin lezen met in de hoofdrol twee mannen en een beetje ongeduld. What's next? Draaien de twee mannen een gulzige tong? Begaat de één een metamorfose tot een stinkende en slijmerige versie van E.T.? Haalt de ander zijn automatisch machinegeweer boven? Of struikelen de slungels gewoon tegelijk over hun veters met de koppen tegen elkaar? ... Je mag het zelf verzinnen!

Stuur vóór 1 maart jouw vervolgdialoog van +/- 200 woorden naar lieselot@plankton.be. Stefan Perceval, een Vlaams theaterauteur bekend van zijn werk voor Het Paleis, vist er de winnaar uit. (Lees ook het interview in Plankgaz 01.) Die ontvangt een Plankton-verrassing!

 

→ Schrijfkriebels maar de dialoog net gemist? Lees hem hier ↓

 

 De bus van 18u53

 

19u13. Twee mannen staan verveeld rond te draaien in een bushokje. Voortdurend kijkt de één op zijn gsm, de ander op zijn horloge.

" Het is weeral van dat."

" Weeral?"

" Het is toch waar zeker, 20 minuten, 20 verdomd volle minuten en er is nog steeds niets te zien van die bus!"

" Jaja, rustig nu maar. Weet u misschien wanneer de volgende bus er is?"

" Over nog eens 20 minuten."

"Goed, dan zal ik toch mijn vrouw moeten waarschuwen. Moet u iemand bellen?"

" Nee, ik heb mijn gsm trouwens ook niet bij me."

" Wilt u de mijne misschien lenen?"

" Neenee, het is niet nodig. Ik ben niet getrouwd. Toch bedankt."

" Ik begin toch wel honger te krijgen. Als we hier toch nog moeten 20 minuten moeten blijven wachten, kan ik net zo goed een smoske gaan eten in de broodjeszaak op de hoek."

" Nu u het zegt. Ik begin ook wel honger te krijgen. Goed idee."

De twee mannen steken de straat over...

Wim Bernaers