Het doek valt

Het zit erop

De wereld blaast met een zucht

Zijn ingehouden adem terug uit

En gaat verder met draaien.

Het publiek verlaat de zaal

En de acteurs trekken zich lachend terug

In hun achterkamer.

Maar wat met de personages?

Wat met de held, de minnaar,

Het booswicht en het eeuwige slachtoffer?

Blijven ze hangen, verdronken in de woorden

Waaruit ze ontstaan zijn?

Of verdwijnen ze, lossen ze op in het ijle,

Als de laatste spot dooft?

Of leven ze voort In ieder van ons

In ons hart

Jonas

Impressie 1

Bloed, zweet en tranen.

Met tuiten.

Met bakken.

Parelend, druppelend.

Van ontroering, van het lachen.

Ingehouden snikkend – we zitten tenslotte niet alleen in de zaal.

’t Is door de herkenbare situaties.

Nee, door de ijzersterke performance.

Nee, door de begeleidende muziek.

Nee, door het theater zelf in zijn puurste vorm.

Bloed.

Kwaad bloed.

Onschuldig bloed, of juist terecht.

Bloed voor bloed.

En bloedverwant.

Bloed aan de handen, onder de nagels. En bloeddoorlopen ogen.

En kokend.En iemands bloed kunnen drinken.

En zweet.

Toe, sla me dan!

Duw me weg, scheld me uit, spuw op me, verscheur me,

uk de kleren van mijn lijf, verkracht me.

!!!!!!!MOSHPIT!!!!!!!

Dans met me, feest met me, bespring me bij mijn thuiskomst,

omsluit me in je armen, zoen me innig.

En zweet met me.

Bloed en zweet en tranen.

Een vat vol emoties, in al hun eerlijkheid

borrelend en pruttelend in mijn diepste mij.

Me achtervolgend tot na de voorstelling. Tot in de cafetaria.

Tot onder de vlaggen van OPENDOEK.

Tot voorbij de lichtjes van de schouwburg.

Tot een kom soep in hartje Gent. Tot in bed.

Tot een nieuwe ochtend. Tot toevallige reünies.

Tot een vriendelijke knipoog.

Tot een verrassend gesprek. Tot een volgende lachbui.

Tot nostalgie. Tot een gelukzalig vakantiegevoel.

Tot een volgend Landjuweelfestival.

Valerie

Impressie 1

Racing Sladek, Pact. Woensdag 5 november.

Dat er veel volk was.

Heel de schouwburg vol.

En dat wij op de eerste rij zaten.

Dat we zo een goed zicht hadden

op hun geschminkte gezichten

en lange zwarte regenjassen.

Nogal angstaanjagend

maar vooral de constructie:

groots. Bombastisch.

De acteurs meters boven ons.

Wij, nietige mensen in het publiek.

Met ons hoofd naar boven.

Naar die spelers met hun groot spel.

Dat die twee uur toch nét iets te lang was.

Dat de drums mij nog in de oren klinken.

Spectaculair.

Dat de combinatie muziek en theater

mij geboeid deed houden.

Maar dat de muziek na een tijd

net enkel diende

om de tijd

tussen twee scènes te vullen.

Dat het woord 'overacting'

mij soms door het hoofd zoemde.

Dat de organisatoren de volgende keer

de eerste drie rijen in de zaal

beter weglaten.

Kwestie van de nekken van de

toeschouwers te sparen.

Dat het ook een beetje onze schuld is.

Dat wij ook voor het balkon hadden kunnen kiezen.

Dat er daar nog veel plaats was.

Eva

Het Landjuweelfestival is back! Schrijf je met je groep in voor het jongerenluik van 2010. Of bekijk meer filmpjes en laat je overtuigen.